Hoe zit een eetstoornis in je hoofd hoe werkt dat?

Lieve lezers van mijn blog,

In dit blogartikel wil ik proberen uit te leggen wat de strijd in mijn hoofd met de eetstoornis inhoud. 

Wat voor gedachtes heb je nu en hoe ga je daar mee om?

Ik krijg vaak de vraag: Wat denk je bijvoorbeeld als je eten ziet?

Mijn eetstoornis gedachten gaan gelijk de calorieën tellen als ik eten zie. Die gedachten zeggen dan tegen mij dat ik er dik van wordt als ik dat eet. Of dat ik mezelf dan niet meer mooi vind. Dat andere mensen me niet meer leuk gaan vinden.
 Voor eetmomenten slaan die gedachten vaak op hol wat tot grote paniek kan lijden.

En als ik wat gegeten heb moet het van mijn eetstoornis gedachten er gelijk weer uit of moet ik het eraf sporten. Die gedachten gaan de hele dag door. 
Dit zijn maar een paar kleine voorbeelden.
In therapie heb ik geleerd dat de eetstoornis los van mij als persoon staat. Dat heeft mij erg geholpen om me eetstoornis te accepteren.

Met die gedachten die ik hierboven beschrijf is iemand met een eetstoornis constant in strijd. 

Door afleiding te zoeken of door je gedachten bespreekbaar te maken kunnen ze wel iets minder worden. Wat ook een aanrader is schrijf je gedachten op. Dat is heel lastig en confronterend maar het helpt wel om even "vrij" te zijn van nadenken over je lijf en de calorieën. 

Ik hoop dat jullie nu misschien wat beter snappen wat er in iemands hoofd speelt. 

Strijd jij nou ook tegen een eetstoornis? 
Hou vol! Je kan het, Je bent sterker dan je denkt.

Laat je me weten wat je van dit blogartikel vind?

Stay Strong

Liefs Louise

kleine update

Lieve lezers van mijn blog,

Wat leuk dat jullie weer meelezen. 

Dit keer een wat korter artikel omdat ik een korte update wil geven.
Vorige week is het post traumatisch stress stoornis definitief vast gesteld. Dat moet ik nu gaan accepteren.

Ook wil ik meedelen dat ik een hulphondje heb. 
Een assistent hond die mij emotioneel steunt.
Dit is echt mijn lichtpuntje nu aan de horizon. 
Ze is een extra motivatie voor mij om naar huis toe te werken.
Er is 2 weken geleden ook besloten dat ik langer moet blijven. Al hoewel voor mij het einde nu ook al wel in zicht is. 
Ik ben al ruimschoots over de helft van me opname heen.
Dit waren even een paar mededelingen.
Binnenkort komt er weer een uitgebreider blog artikel.
Als jullie vragen hebben aan de hand van dit artikel dan hoor ik dat graag.

Stay Strong!
Liefs Louise

Still fighting

Lieve Lezers van mijn blog,

Wat leuk dat jullie (weer) meelezen.

Na even wat stilte ben ik hier weer. 

Er is weer veel veranderd in de afgelopen weken ik heb mijn eerste staf gehad dat is een grote vergadering over mijn opname. Over mijn vooruitgang. Uit mijn vorige staf is gekomen dat ik waarschijnlijk PTSS heb dat is een post traumatisch stress stoornis. Door traumatische ervaringen heb ik dus veel stress kort gezegd.

Na die eerste staf moest ik op gewicht zijn en dat was mij niet gelukt. Dus kreeg ik als gevolg een time-out. Dit voelde voor mij heel erg als falen in het begin tot ik tijdens mijn time-out veel motivatie op heb gedaan om weer door te knokken. 

Ondertussen zit ik in mijn 9e week hier en heb ik deze week dus weer staf. Dat blijft toch altijd erg spannend. Wat gaan ze nu zeggen? Hoelang zal ik hier nog moeten blijven? Dat zijn dan vragen waar ik in mijn stafweek antwoord op ga krijgen.

Het wordt dus een spannende week ik hoop jullie daarover in het volgende artikel meer te kunnen vertellen.
Op dit moment is het enige wat ik kan doen, me best doen en positief blijven ook al is dat af en toe heel lastig omdat er zoveel op je af komt.

Ik wil jullie bedanken voor alle kaarten en alle positieve reacties op mijn blog.

Tot de volgende keer!

Stay Strong.
Liefs Louise.

Kliniek update 2

Lieve lezers van mijn blog,

Wat leuk dat je (weer) meeleest.

Ik wil in deze blog vertellen hoe de eerste weken zijn gegaan.Ten eerste wil ik    iedereen heel erg bedanken voor het meeleven via mijn blog en via sociale media.

De dagen vliegen hier voorbij de ene dag sneller dan de ander. De therapieën zijn zwaar maar ik merk wel dat ik er wat aan heb. Ik heb ook enorm het idee dat ik hier echt begrepen wordt wat enorm fijn is. 

   De therapie die ik het fijnst vind is creatieve therapie. Daar kan je je gevoelens en gedachten uitwerken in tekeningen of in een schilderij wat wel erg prettig voelt. Hoe confronterend het soms ook is maar dat is ook nodig af en toe, anders kom je nooit verder. 

Dit is even een korte update als jullie een goed onderwerp weten waar ik over kan schrijven laat het me dan ook weten!

Bedankt voor het lezen!Stay strong!

Liefs Louise.

wennen

Lieve lezers van mijn blog,

Van veel mensen kreeg ik de vraag om weer iets te posten dus bij deze,

Waar zal ik beginnen met mijn verhaal van mijn eerste week in de kliniek? 

Ik zal beginnen bij de dagen voor dat ik werd opgenomen.

Ik moest maandag op 2e intake komen in de kliniek. Dit was een spannend gesprek want, ik zou meer horen over hoe of wat en ik zou een rondleiding krijgen op de afdeling. Het gesprek verliep wel goed het was minder intensief dan het eerste gesprek toen ze mij helemaal gingen uitpluizen over hoe ik erin stond. Vervolgens ging alles op eens heel snel. 'S avonds moest ik thuis weer wegen en daarna zou ik gelijk gebeld worden om te kijken of dinsdag dus de dag erna al opgenomen mocht worden. uiteindelijk had ik het gewicht waarmee ik mocht opgenomen worden dus zei de arts dat ik woensdag om half 10 in de kliniek moest zijn. Er volgde toen dagen om me voor te bereiden en me tassen in orde te maken. 

Met angst in me schoenen angst voor de onbekende weg liep ik woensdag me eigen vertrouwde kamer thuis uit. 
Onderweg naar het ziekenhuis was ik erg gespannen maar ook erg gemotiveerd om deze stap te gaan nemen. Ik was er klaar voor om aan mijn problemen te gaan werken. 

En dan nu over de dagen dat ik in de kliniek zit. We hebben een druk programma overdag. Met invullingen zoals schooltijd en natuurlijk verschillende soorten therapieën. 
De eerste dagen waren spannend en intensief maar ik heb nu wel het idee dat ik meer mijn plekje heb gevonden hier. 
We hebben een leuke groep waar we ook een hoop lol mee kunnen hebben dus dat is zeker positief.

Hebben mensen vragen over iets stel ze dan gerust!
Tot de volgende keer.
Stay Strong!
Liefs Louise

Difficult ways

Hoi lieve lezers van mij blog,

Soms lopen dingen niet zoals je wilt.

Zo blijkt Soms ook mijn eetstoornis te denken..

De hoop, waar ik in behandeling was zei tegen mij: het wordt nu iets te heftig dit wordt een opname. ‘

En toen zat je opeens afgelopen maandag in de kliniek voor een intake gesprek.

Ik zag er tegenop maar het viel gelukkig mee. Je moet natuurlijk over je diepste angst praten wat enorm lastig is. maar het viel me alles mee. Na een kort gesprek met de groepsbegeleider waar ik niet bij mocht zijn is er inderdaad besloten dat ik opgenomen moet worden in de kliniek. Dat zag ik zelf niet helemaal aankomen ze zeiden het wel elke keer allemaal tegen mij maar ik dacht het valt wel mee, en het gebeurd niet zomaar. Maar toch moet ik eraan gaan geloven dat ik volgende week al in de kliniek zit. Nu is de tijd van afscheid nomen gekomen en dat valt zwaar, je doet alle dingen nu voorlopig voor de laatste keer dat is lastig te bevatten.

Nu vragen jullie je vast af wat gebeurd er nu met je blog. Ik wil graag proberen om 1 keer in de week of 1 keer in de 2 weken een update te plaatsen en te vertellen hoe het is. Ik hoop dat jullie dat fijn vinden om zo een beetje op de hoogte te blijven.

Stay Strong!

Liefs Louise

Update

Hallo lieve lezers van mijn blog,

Het is bijna een jaar geleden dat ik wat heb geschreven op mijn blog er is in dat jaar veel gebeurd.

Ik heb onder andere me vmbo diploma gehaald. 

Ook ben ik door veel andere hoogte en diepte punten heen gegaan.

De afgelopen periode vond ik het lastig om de blog te schrijven vandaar dat het wat lang heeft geduurd.

Het was voor mij vooral erg lastig om over mijn eetstoornis te schrijven terwijl ik er zo mee aan het struggelen was.

Maar nu dacht ik: het is wel goed om weer wat op mijn blog te schrijven. Alleen vroeg ik me enorm af wat moet ik nou toch schrijven.

Ik denk dat ik nu een klein artikel schrijf om even te laten weten hoe het nu met mij gaat.

Op het moment gaat het iets minder goed en ben ik weer intensief met therapieën bezig. 

Ik ben onder behandeling bij de Hoop en moet nu wel 2-3 keer per week voor therapie langs komen. Wat de nodige energie vraagt.

Ik moet me nu vooral op me herstel gaan focussen en keihard gaan knokken. 

1 ding weet ik zeker ik sta er niet alleen voor!

Als jullie vragen hebben stel ze dan gerust! 

Stay Strong!

Liefs Louise

Q and A

Hallo lieve lezers van mijn blog,

In mijn vorige blogpost vroeg ik of jullie vragen wilden stellen over mij of over het leven met anorexia!

In deze blogspot beantwoord ik de vragen!

Vraag 1: Wat vind je het moeilijkst aan het hebben van anorexia?

Het moeilijkst vind ik denk ik toch wel dat ik geen normaal leven kan leven en dat mijn leven wordt geleid door anorexia en dat het genieten van leuke momenten haast niet meer lukt!

Vraag 2: Hoe heb je ontdekt dat je anorexia hebt?

Dat heb ik niet echt op het een of andere moment ontdekt maar dat ging gelijdelijk aan dat ik besefte dat het zo echt niet langer meer ging. Ik wil hier in me volgende blogpost aandacht aan besteden en deze vraag uitgebreider behandelen.

Vraag 3: Wat ga je doen als je je diploma hebt?

Ik wil graag als ik dit jaar slaag voor mijn examen SPW gaan doen. Ik wil graag mijn droom om mensen met problemen te helpen waar gaan maken.

Vraag 4: Ben je er al bijna vanaf?

Dat is een hele lastige vraag. Maar gemiddeld duurt je herstel 2x zolang als dat je ziek was. Dat zou ongeveer betekenen dat ik nog ongeveer 1 tot 2 jaar bezig ben met mijn herstel.

Vraag 5: Wat zijn de symptomen van Anorexia?

De symptomen van anorexia zijn een laag lichaamsgewicht en veel gewichtsverlies in een korte tijd. Ook hoort bij de symptomen van anorexia dat je jezelf dik vind!

Vraag 6: Wanneer heb je echt anorexia?

Als je aan veel van deze punten in de de link voldoet moet je je echt zorgen gaan maken. En echt proberen hulp te gaan zoeken hoe moeilijk het ook is!
Als de link het niet doet kopieer dan deze link en bekijk hm op die manier:
http://weet.info/hulp-voor-jou/heb-ik-een-eetstoornis/zelftest-anorexia-nervosa

Vraag 7: Wat is het moeilijkst naast de gedachtes in je hoofd en het eten?
Wat ik ook heel erg moeilijk vind dat ik niet 100 procent kan genieten van sociale momenten met familie en vrienden omdat anorexia je altijd achtervolgt!

Dit was dan de Q&A!

Ik hoop dat jullie hier wat van hebben geleerd!

En heb jij nou ideeën over wat ik op me blog moet posten? ]

Stuur me dan een berichtje of email of laat een reactie achter!

Tot de volgende keer weer.

Stay Strong!

Liefs Louise.



Wat is anorexia precies?

Hallo lieve lezers van mijn blog,

In dit blogartikel schrijf ik over wat anorexia precies inhoudt.

En wat het met je doet.

Wat is anorexia precies?

Veel mensen antwoorden op deze vraag je bent dan dun en vind jezelf dik. Dat is enigszins wel waar maar dat niet alleen veel mensen onderschatten wat het inhoudt en wat het met je doet.

Wat anorexia precies inhoud is dat je elke minuut van de dag bezig bent met een strijd te voeren met jezelf. 

Er zegt iets in je dat je moet afvallen en daar ben je de hele dag mee aan het strijden.

Want aan de ene kant geloof je de gedachtes dat je moet afvallen en aan de andere kant weet je dat je verkeert bezig bent.

Maar de kracht om te moeten afvallen is te groot waardoor je op eigen kracht de strijd niet aan kunt gaan.

Wat ook veel mensen zeggen of denken dat als ze een dun meisje zien dan denken ze dat dat meisje anorexia heeft.

Dat is verkeerd gedacht want niet iedereen heeft anorexia.

Of mensen zien een nog dunner meisje en denken dat dat meisje het erger heeft terwijl dat niet zo hoeft te zijn. 

Want het gaat niet om de buitenkant het gaat om de strijd die diegene van binnen voert.

Ik wil iedereen graag bedanken voor alle lieve berichtjes en kaartjes! 

En ik wil graag jullie vragen om vragen die jullie hebben over anorexia of over mij hebben die te mailen naar mij.

In mijn volgenden blog artikel wil ik graag een Q&A beantwoorden.

Alvast bedankt.

Stay Strong!

Liefs Louise

 

 

Hallo Lieve lezers van  mijn blog,

 

 

Bent u/jij nieuw op me blog dan adviseer ik je om eerst de eerste 2 artikelen te lezen dan weet je beter waar ik het over heb!

 

 

In dit blog artikel wil ik het verhaal van m'n vorige artikel vervolgen!

 

In het begin was ik erg opgelucht dat ik mijn verhaal tegen iemand had verteld maar al snel verdween dat gevoel en voelde ik me heel rot!

Ik was erg bang over wat er allemaal zou gaan gebeuren.

 

Toen kwam mijn leven opeens in een stroomversnelling.

Ik moest praten met een psychiater, een psycholoog en een arts!

Ik moest bij iedereen vertellen wat er aan de hand was.

Mijn problemen werden heel serieus genomen en er werden snel stappen gezet!

Ik moest me aan een streng eetschema houden en ik moest vechten tegen de gedachtes die constant tegen mij zeggen dat ik niet moet eten en moet afvallen.

 

Dit keer is het een wat korter artikel!

Volgende week wil ik in mijn blogartikel jullie vertellen wat anorexia precies is en ik wil graag een aantal misverstanden uit de wereld helpen!

 

Stay Strong!

Liefs Louise



De weg naar hulp.

 

Hallo lieve lezers van mijn blog,

 

Vandaag wil ik jullie graag iets vertellen over de weg dat ik hulp ging zoeken.

 Ik hoop door deze weg mijn verhaal te delen.

Na de zomervakantie zat ik met mijn eetstoornis echt in een dieptepunt.

Ik had een gesprek met een maatschappelijk werkster op school het zou in eerste instantie een kennismakingsgesprek zijn.

Maar al snel nam het gesprek een andere wending en op dat moment wist ik niet goed of ik daar blij mee moest zijn of niet. Mevr. h. vroeg mij of ik tegen dingen aanliep en toen ging er zoveel door me heen moet ik het wel of moet ik het niet vertellen.

Uiteindelijk heb ik maar me problemen op tafel gelegd en gezegd dat het mij niet lukt om normaal te eten.

We hebben het toen een week aangekeken.

Die week erop vertelde mevr. h. mij dat ik het me ouders moest gaan vertellen.

 En dat we samen meer hulp moeten gaan zoeken.

Ik was verschrikkelijk geschrokken en wilde het in eerste instantie niet tegen me ouders zeggen.

Naast die maatschappelijk werkster wisten nog 2 vriendinnen van mijn probleem.

 Die hebben mij uiteindelijk overgehaald om het toch tegen mijn ouders te zeggen.

Thuis heb ik het toen ook die middag tegen me moeder verteld.

 Mn ouders zijn direct hulp gaan zoeken en zo zat ik nog geen week later op de polikliniek van 'De Hoop'.

 

 Zelf had ik amper door wat er allemaal om mijn heen gebeurden.

 Maar al snel werdt het me wel duidelijk dat m'n problemen heel serieus werden genomen en dat ik een zwaar traject in zou gaan.

Wat vond u/jij van dit blogartikel? Laat het me vooral even weten in de reacties!

 

 

Stay Strong!

Liefs Louise

 

 

Welkom

 

 

 

Lieve lezer(s) van mijn blog,

 

Ik zal me even voorstellen:

Mijn naam is Louise.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen.

Ik heb Anorexia...

Dit heb ik nu ongeveer een goed jaar.

 Daarvoor ben ik onder behandeling bij 'De Hoop.'

 
 

Ik wil jullie in mijn blog gaan vertellen wat Anorexia is

 en wat het met je doet.

Ook wil ik jullie graag op de hoogte houden van mijn weg om te genezen.

Verder wil graag de velen misverstanden over Anorexia uit de wereld helpen.

Als jullie vragen hebben kunnen jullie die altijd

 stellen in de reacties of stuur me een mailtje!

 

Ik hoop snel weer wat van me te laten horen!

Stay Strong!

 

Liefs Louise